روزمرگی

                                 

             چرا با وجود همه تلاشهایم به اهدافم نمی رسم و حس میکنم دستی سنگ در راهم میگزارد!

                                                                     چه باید بکنم؟

 در قسمت نظرات دوست عزیزی نوشته بود حس روزمرگی دارد و این مرا به فکر برد چون بعضی مواقع حس اشنائی است.

طولانی ترين سفرها با اولين قدم شروع ميشود و راههای طولانی مجموعه قدمهای کوچک ولی هم راستا با هم و در جهت هدف ميباشد.
به کجا بايد برسم و کی؟ برای رسيدن چه بهايی حاضرم بپردازم و ايا هدفم انقدر بزرگ است که ارزش اين بها را داشته باشد و از کوه ها و صخره های به ظاهر غير قابل عبور نهراسم و در ميانه راه خسته و نااميد و بی رمق نشوم؟ احساس روزمرگی چيست؟

 هر گاه خود را در مسير هدف نبينم و يا بی هدف هر روز تلاش بی جهت نمايم و در طوفانهای زندگی مقصد نداشته باشم و بی برنامه فقط تلاشی کرده باشم(به کجا و با چه نقشه ای؟) اين حس به ادم دست می دهد. اگر هدف انگيزه بخش دارم و برای ان برنامه روزانه (برای قدمهای کوچک روزانه ام در مسير هدف) ريخته ام و در هر شرايطی انها را عمل ميکنم و تيک ميزنم و در روياهايم خود را در جزيره زيبای اهدافم ميبينم و انرژی ميگيرم و اقتدار انروزها را در خود حس ميکنم روزمرگی بی معناست و اين فقط با نوشتن و برنامه ريزی روزانه و تلاش خستگی ناپذير ممکن است. فقط همين نگرش مثبت

نگرش مثبت یعنی اینکه ایمان و اطمینان قلبی در رسیدن به هدفم داشته باشم و خود را در تصویر ذهنی ام در هدفم ببینم و حس کنم و این حس در اعمال و رفتار و افکارم کاملا مشخص باشد.

بدترين چيز اينست که در انجام کارهای بزرگ قدمهای کوچک را (برنامه های روزانه ) کم اهميت تلقی کنيم و زياد پايبند ان نباشيم و يا سرسری از بعضی از انها بگذريم و يا در تيک زدن انها (با نظم و اولويت و زمانبندی مشخص) اصرار و دقت زياد نکنيم و باری به هر جهت باشيم و تا طبق شرائط مجبور نباشيم پيشاپيش برنامه ای دقيق برای انجام ان در نظر نگيريم و ترتيب و اولويت در اعمالمان نباشد.

       تو مطمئن شو هدفت ارزش همه کاری را دارد و برایت انگیزه بخش است و انرا پر جزئیات در زمان مشخص تعیین شده تصور کن و حتما انرا بنویس و خود را در ان حس کن و برای انجامش برنامه دقیق روزانه (با مشورت کارشناس و اهل فن) داشته باش و هر روز به ترتیب اولویت و اهمیت انها را با اصرار و تلاش خستگی ناپذیر عمل کن و خود را درطی مسیر رسیدن حس کن و از سفرت لذت ببر حتی اگر قسمتی از مسیر پر پیچ و خم و ناهموار بود مانند مسافری که هیچگاه از نیمه راه بر نمیگردد و به مقصد فکر میکند و در طول مسیربه تابلوها و مشورت با افراد اگاه اهمیت میدهد و برنامه ای دقیق برای سالم رسیدن و لذت بردن از مسیر سفر و خسته نشدن دارد  تصور کن و حتی برنامه جذابی برای مقصد و لذت بردن از ان داشته باش و به رسیدن شک نکن چون حتما میرسی و اتفاقات پیش بینی نشده و گاها مشکل سفرت را جالب تر و پرخاطره تر میکند.

در زندگی انسانها گاه يک جمله (شايد بطور اتفاقی) او را زير و رو ميکند و در جهت افسانه شخصی اش قرار می دهد .
                                چشمها را بايد شست و اماده ديدن نشانه ها بود

|+| نوشته شده توسط رضا در پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386 و ساعت 13:54 | 

منوی اصلی

نوشته های پیشین

پيوندها

امکانات

  RSS